Sevgili,
Bilmiyorsun , neden bu denli sessiz ve ısıksız kaldıgımı karanlıklarda.....
Bugün belki dilimin ucunda biriken herseyi alıp götüren zamana karsı isyan ediyorum hayatı.
Anlamunı bilmedigim kelimelerle kolkola girerek, öylece yeni düs alanlarına kaçarakkendimden.
Kendimden çıkıyorum ilk önce.
Üzerime yapısan bütün libasları tek tek ayıklayarak kendim kalmak istiyorum.
Ruhuma ,benim dısımda üfleyen bütün dudakları kilitleyerek kaçmak, mevsimleri, saatleri, anları...
Kocaman bir çukurun tam kenarına gelmisken......
Ah, bedenimi itecek bir elim daha olsunu çok isteyerek.....

Sevgili,
Lacivert gecelerin artık sadece kin ürettigini görüyor karanlıga alıskın gözlerim.
Beni terk eden ne varsa bana dair ve neden bir türlü yetisemedigim kendi gerçeklerimi yeniden yorumlayarak yürüyorum kendi sonuma.....
Elimde olanlar bile kıymetini bildirmekten uzaksa eger ve ben onlara kendi anlamlarından daha farklı ve daha fazla anlam yüklüyorsam, söyle sevgili, neden bu denli yanlız bırakıyorlar beni?
Hak ettigim yürümeler neden çalınıyor ayaklarımın altından?
Söyledigim türküleri neden yasaklıyor zihnim dilime, sürekil olarak?
Yorgunum. Yorgunlugumu hissedemeyecek kadar uyusmus beynimde sürekli acılar oynasıyor.
Kaldırımlara dökülmüs insan yüzleri arasında seni arıyorum sadece.
Gelmeyen. Gelince bende durmayan.....

Sevgili,
Söyle bana, geceler boyunca inleyen nefesimdeki bu kuruluk hastalık belirtisi mi? Yoksa ben yanlıs yerlerinde mi duruyorum gözyası medeniyetinin?
Hep susuyorum. Sustukça sen duy istiyorum sesimi. Sadece seninle anlam kazansın istiyorum varlıgım ve yoklugum.
Yürüdükçe ardıma bakıyorum, kayboluyor izlerim. Izlerimi sürerek yeniden dönemiyorum kendime. Yardım etmiyorsun bana. Benden esirgiyorsun kendi izlerinmi bile.
Yanlıs duraklarında bekliyorum hayatın. Yüzümü ileriye çevirdikçe kalbimin sıkısmasından anlıyorum ki, sen her zaman ilk terkeden olacaksın beni. Bogazıma dügümlenen bütün agrılı hıçkırıların sebebi sensin.

Sevgili,
Artık dokunma sesime. yürüme adımlarımı taklit ederek ardımca. Sanki bir daha gelecekmissin gibi dönüp gitme. adımlarının seni alıp götürdügü bahçelerde benimçiçeklerim yok artık. Buna izin vermedin. Kökünden söküp attın bütün güzel kokulu anıların essizligini.
Simdi benden ne olur sanıyorsun? Ancak gitmelere ayarlı ayaklarımda küçücük bir derman var. Ve ben gidiyorum. "Nereye"si olmayan bir gidisle, gidiyorum. Çıkıyorum sokakların, apartmanların ve insanların hesabından. Onlar adına da yükleniyorum yolları. Onları da kurtararak gitme derdinden..
Ve ben gidiyorum sevgili...
Benim olmadıgım bir yere gidiyorum, çünkü orda sen de yoksun. Senin olmamayı seçtigin o yere..... Gidiyorum......
Belki ancak simdi anlarsın nereye ve neden gittigimi.....

Özcan Ünlü